امام صادق(ع) خطاب به شیعیان می فرمایند:

شما همیشه با کردار پسندیده و افعال شایسته زینت ما باشید به طورى که هر کس شما را ببیند و اخلاق ستوده شما را مشاهده کند به ما نزدیک گردد و هیچ گاه موجب بدنامى ما نشوید که به کردار زشت خود، مردم، ما را هم که معلّم شما هستیم، بد بدانند، و از دین خدا منحرف شوند.

.

 

 
هلال بن نافع می گوید: به خدا قسم کشته به خون آغشته ای را بهتر و خوشتر از او هرگز ندیده بودم...و چنین با خدا نجوا می کرد:
«الهی رِضاً بِرِِضِاکَ، صََبراً عَلی قَضائِک یا رََبََََّ لا الهَ سِواکَ...» خدایا! راضی به رضای تو هستم و در برابر قضای تو صبر می کنم.
ای پروردگار من معبودی جز تو ندارم، ای پناه پناه آورندگان، ای خدایی که همیشه هستی و پایان نداری، ای زنده کننده مردگان، ای کسی که بر هر کسی بر اساس عمل او حکم می کنی، بین من و این مردم حکم کن که تو بهترین حاکمی و فرمود:
تمام خلق را در راه عشق تو ترک کردم و راضی به یتیمی کودکانم شدم تا تو را ببینم و اگر در راه عشقت مرا قطعه قطعه کنی، دلم به غیر تو اشتیاقی ندارد.
 

" ما ولایت فقیه را آنطور شناختیم که اگر بگوید نفس نکش، نمی کشیم و می میریم. "

شهید مجید رمضان

حاج آقا مجتبی تهرانی (ره) :

صلوات هم مداد است و هم پاک کن

یعنی حسنه می نویسد و گناه پاک می کند.

دیلمی از پیامبر اکرم ( صلی الله علیه و آله ) نقل می کند که خداوند می فرماید :
هرکس وضویش را از دست بدهد و وضو نگیرد به من جفا کرده است،
و کسی که وضویش را از دست بدهد و دوباره وضو بگیرد
و حداقل دو رکعت نماز نخواند بر من جفا کرده ،
هرکس وضویش را از دست داد تجدید وضو کرد
و دو رکعت نماز خواند و پس از آن دعا نکرد بر من جفا کرده است
و هرکس وضویش را از دست بدهد و پس از آن وضو بگیرد و نماز بخواند دعا کند
و از حوائج دنیا و آخرتش چیزی بخواهد و من اجابت نکنم ، من بر او جفا کرده ام و من خدای جفا کار نیستم.

ارشاد القلوب آخر باب 13 و آخر باب20 

در كتاب خلاصة البدان از كتاب مونس الحزین – از تصنیفات شیخ صدوق – با سند صحیح و معتبر، از امیرمؤمنان علیه السلام روایت كرده كه خطاب به حذیفه فرمود: «ای پسر یمانی! در اوّل ظهور، خروج نماید قائم آل محمّد علیه السلام از شهری كه آن را قم گویند2 و مردم را دعوت به حق می‏كند، همه‏ خلائق از شرق و غرب، به آن شهر روی آورند و اسلام، تازه شود … .

بیشتر بخوانید . . .

 

امام صادق عليه السلام درباره آيه: «ولينْ اخرْنا عنْهم العذاب الى امه معْدوده»(137)؛ و چنانچه عذاب را از آنان به تاخير اندازيم تا به دست گروه معدود. فرمود: «عذاب، خروج قايم؛ و امت معدوده، اهل بدر و اصحاب آن حضرت عليه السلام مى‌باشند».
امام باقر عليه السلام در مورد آيه: «سال س‌آيل بعذاب واقع»(138)؛ سوال كننده‌اى از عذاب حتمى الوقوع پرسيد. فرمود: «آتشى است كه از سوى مغرب برمى‌آيد، … پس خانه‌اى براى بنى اميه باقى نمى‌گذارد مگر اينكه آن را و اهل آن را مى‌سوزاند، و خانه‌اى كه در آن خونى از آل محمدعليهم السلام [ستمگرى نسبت به آل محمد]باشد، رها نمى‌كند مگر اينكه آن را مى‌سوزاند و او مهدى‌عليه السلام است»


 

به دشمنت هم فحش نده.